Chińscy armatorzy omijają Ormuz i Bab al-Mandab

COSCO Shipping Energy Transportation oraz China Merchants Energy Shipping od końca lipca korzystają przede wszystkim z przeładunków u wybrzeży Omanu i Fudżajry w Zjednoczonych Emiratach Arabskich — podała agencja Reutera, powołując się na źródła branżowe, dane firm śledzących ruch tankowców i brokera morskiego. Obaj przewoźnicy kontrolują łącznie ponad 100 supertankowców VLCC, z których każdy może przewieźć około 2 mln baryłek ropy. Przed wybuchem wojny z Iranem obsługiwali oni około połowy chińskiego importu ropy z Bliskiego Wschodu. Z wyłączeniem irańskiej ropy objętej sankcjami USA, chiński import z regionu wynosił w ubiegłym roku średnio 4,9 mln baryłek dziennie.

W czerwcu i lipcu wolumen przeładunków statek–statek z udziałem jednostek chińskich i hongkońskich w Zatoce Omańskiej przekroczył 600 tys. baryłek dziennie, wynika z danych Kpler. W kwietniu i maju takich operacji nie odnotowano, a w pierwszych dwóch miesiącach roku ich wolumen był niższy niż 30 tys. baryłek dziennie.

Według danych Vortexa cztery supertankowce obsługiwane przez COSCO i jeden zarządzany przez CMES załadowały w lipcu ropę w drodze przeładunków w Fudżajrze. Między sierpniem a połową września planowane są kolejne załadunki około 12 VLCC poza Zatoką Perską, głównie w Fudżajrze oraz w pobliżu portów Omanu.

Zmiana tras podniosła stawki frachtowe. Dzienny koszt czarteru tankowca na trasie Oman–Chiny wynosił w miniony piątek około 140 tys. USD, co przekładało się na dzienną marżę armatora rzędu 110 tys. USD. Przed wojną z Iranem zysk dzienny VLCC na porównywalnym rejsie wynosił 30–40 tys. USD.