Najwięcej kontrowersji wzbudza zmiana ostatniego z wymienionych rozporządzeń, oznacza ona bowiem, że znacznie zwiększy się akcyza na olej opałowy i gaz płynny. Stawka akcyzy na gazy płynne (propan, butan, mieszaniny tych gazów i inne gazy płynne) wzrośnie do 695 zł za tysiąc litrów (czyli do poziomu opodatkowania gazu zużywanego do napędu pojazdów samochodowych, tzw. LPG), zaś akcyza na olej opałowy lekki ma wzrosnąć z obecnych 233 zł do 1028 zł za tysiąc litrów. Powodem jakim Ministerstwo Finansów próbuje usprawiedliwiać tak drastyczną zmianę jest m.in. walka z szarą strefą na rynku oleju opałowego i gazu płynnego, czyli przestępczością polegającą na wykorzystywaniu jako paliwo silnikowe w pojazdach samochodowych oleju lub gazu przeznaczonego na opał.

Wprawdzie premier zapowiada, że do podwyżki nie dojdzie, a Minister Finansów obiecuje, iż rozporządzenie zostanie wkrótce zmienione, jednakże uniknięcie wzrostu podatku wydaje się nieuniknione (przynajmniej na pewien okres), gdyż zmienione stawki zaczynają obowiązywać już po upływie 14 dni od ogłoszenia rozporządzenia zmieniającego w Dzienniku Ustaw, tymczasem na stronach internetowych Ministerstwa Finansów brak nawet wzmianki o pracach nad zmianą kontrowersyjnego aktu. Nie wprowadzono także żadnego pakietu osłonowego, który złagodziłby dotkliwe skutki wzrostu podatku, a zatem i cen wymienionych paliw. Ministerstwo Finansów planuje zastosować system częściowych zwrotów tego podatku, ale ich zasady ma określić dopiero w przyszłości odrębny akt prawny. Nic dziwnego, że resort nie śpieszy się z wprowadzeniem łagodniejszych zasad, skoro na nowych rozwiązaniach dotyczących akcyzy budżet państwa ma zarobić w sumie prawie 3 mld zł w skali roku.

Zdaniem doradców podatkowych, a także wielu parlamentarzystów, którzy zamierzają zaskarżyć sporne rozporządzenie do Trybunału Konstytucyjnego, zastosowany w nim sposób ustalenia wysokości opodatkowania wyrobów akcyzowych jest sprzeczny m.in. z art. 217 Konstytucji RP, który wymaga ustalania stawek podatkowych w ustawach. Ponadto na podstawie art. 65 ust. 2 ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym minister do spraw finansów publicznych upoważniony jest jedynie do obniżania stawek akcyzy (w tym m.in. na oleje opałowe), zatem podwyższenie tej stawki w ramach upoważnienia ustawowego do jej obniżenia wydaje się niedopuszczalnym nadużyciem ze strony Ministra Finansów.

Problemy z podatkiem akcyzowym na tym jednak się nie kończą. Zgodnie z przepisami unijnymi za wyroby akcyzowe zharmonizowane uznaje się paliwa, alkohole i papierosy, jednak w Polsce zaliczono do nich także wiele produktów chemicznych, np. asfalt, a Służba Celna stosuje wobec firm wprowadzających takie chemikalia do obrotu procedury kontrolne przewidziane dla paliw. Unijna dyrektywa energetyczna jednoznacznie stanowi, że substancji do tzw. redukcji chemicznej albo używanych w procesach elektrolitycznych i metalurgicznych nie podlegają akcyzie, zasadę tę potwierdza także orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

Tymczasem polski ustawodawca zapomniał w ustawie o podatku akcyzowym wskazać, że produkty chemiczne podlegają akcyzie, tylko wówczas, gdy są użyte, oferowane lub zamierzone do użycia jako paliwo. Konsekwencje takiego stanu rzeczy dotykają przede wszystkim polskich przedsiębiorców, dla których konieczność zapłaty akcyzy, a następnie ubieganie się o jej zwrot stanowi dodatkowe obciążenie kosztami i niewątpliwie obniża ich konkurencyjność. Podobno Ministerstwo Finansów przygotowuje zmiany w ustawie akcyzowej jednakże w projekcie umieszczonym na jego stronie internetowej nadal nie wprowadzono stosownych zmian, wprowadzających przejrzyste zasady opodatkowania produktów chemicznych w zależności od ich przeznaczenia.